إلى جنبه « 1 » ؛ قال : وقد أهوى بحر بن كعب بن عبيداللَّه - من بني تيم اللَّه بن ثعلبة بن عكابة « 2 » - إلى الحسين بالسّيف ، فقال الغلام : يا ابن الخبيثة ! أتقتل عمِّي ؟ فضربه بالسّيف ، فاتّقاه الغلام بيده فأطنّها إلى الجلدة ، « 3 » فإذا يده معلّقة « 3 » ، فنادى الغلام : يا أمّتاه ! « 4 » فأخذه الحسين فضمّه إلى صدره « 4 » ، وقال « 5 » : يا ابن أخي ! اصبر على ما نزل بك ، « 3 » واحتسب في ذلك الخير « 3 » ، فإنّ اللَّه يلحقك بآبائك « 6 » الصّالحين ؛ برسول اللَّه ( ص ) « 7 » وعليّ بن أبي طالب وحمزة وجعفر والحسن بن عليّ ؛ صلّى اللَّه عليهم أجمعين « 7 » . « 8 »

--> ( 1 ) - [ إلى هنا حكاه عنه في نفس المهموم وفي العبرات مكانه : قال أبو مخنف بسنده عن مشايخه : ولمّا أحاطشمر والطّغاة من الرّجّالة بالحسين عليه السلام أقبل إليه غلام من أهله ، فجهدت عمّته زينب بنت عليّ كي تحبسه وصاح بها الحسين : يا أختاه ! احبسيه . فأبى الغلام وفرّ عنها وجاء يشتدّ حتّى وقف إلى جنب عمّه الحسين عليه السلام . . . ] . ( 2 ) - [ أضاف في ذخيرة الدّارين : وقيل حرملة بن كاهل ] . ( 3 - 3 ) [ لم يرد في الكامل ونهاية الإرب وذخيرة الدّارين ] . ( 4 - 4 ) [ في الكامل وذخيرة الدّارين : فاعتنقه الحسين ، وفي نهاية الإرب : فضمّه الحسين إليه ] . ( 5 ) - [ أضاف في الكامل وذخيرة الدّارين : له ] . ( 6 ) - [ أضاف في الكامل وذخيرة الدّارين : الطّاهرين ] . ( 7 - 7 ) [ لم يرد في ذخيرة الدّارين ] . ( 8 ) - أبو مخنف گويد : آن‌گاه شمر بن ذىالجوشن با گروهى در حدود ده نفر از پيادگان مردم كوفه سوى منزلگاه حسين رفت كه بنه وعيال وى در آن بود . حسين سوى آن‌ها رفت كه ميان وى وبنه‌اش حايل شدند . گويد : حسين گفت : « واي بر شما ! اگر دين نداريد واز روز معاد نمىترسيد ، در كار دنياتان آزادگان وجوانمردان باشيد . بنه وعيال مرا از أوباش وبىخردانتان محفوظ داريد . » شمر بن ذي الجوشن گفت : « اى پسر فاطمه ! اين براي تو است . » گويد : شمر - با پيادگان كه أبو الجنوب عبد الرحمان وقثعم بن عمرو بن يزيد هردوان جعفى وصالح بن وهب يزنى وسنان بن انس نخعى وخولى بن يزيد اصبحى از آن جمله بودند - سوى وى آمد وبه ترغيبشان پرداخت . به أبو الجنوب گذشت كه سلاح كامل داشت وبدو گفت : « برو به سراغش . » گفت : « چرا خودت نمىروى ؟ » أو نيز گفت : « تو هم با من اين‌جور حرف مىزنى ؟ » گويد : به همديگر ناسزا گفتند وأبو الجنوب كه مردى دلير بود ، به أو گفت : « به خدا مىخواستم نيزه را در چشم تو فرو كنم . » گويد : پس شمر از پيش وى برفت وگفت : « به خدا اگر بتوانم زيانت بزنم ، مىزنم . » گويد : آن‌گاه شمر بن ذي الجوشن با پيادگان نزديك حسين آمد وحسين بدان‌ها حمله برد كه عقب نشستند وعاقبت أو را در ميان گرفتند . پسرى از كسان حسين سوى وى مىآمد . خواهرش زينب دختر على أو را بگرفت كه نگاهش بدارد . حسين نيز گفت : « نگاهش بدار ! » اما پسر نپذيرفت ودوان سوى حسين آمد وپهلوى وى بايستاد . گويد : بحر بن كعب از بنى تيم اللَّه شمشير بر حسين فرود آورد . پسر گفت : « اى پسر زن خبيث ! عموى مرا مىكشى ؟ » بحر أو را با شمشير بزد . پسر دست را حايل شمشير كرد كه قطع شد وتنها به پوست بند بود . گويد : پسر بانگ برآورد : « اى مادر من ! » حسين أو را گرفت وبه سينه چسبانيد وگفت : « برادرزاده‌ام ! بر اين حادثه كه بر تو رخ داد ، صبورى كن وآن را ذخيرهء خير كن كه خدا تو را پيش پدران شايسته‌ات مىبرد . پيش پيمبر خدا ( ص ) وعلي بن ابىطالب وحمزه وجعفر وحسن بن علي كه خدا همه‌شان را صلوات گويد . » پاينده ، ترجمهء تاريخ طبري ، 7 / 3058 - 3059